Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Το Πρώτο μου Χορευτικό Σφιχταγκάλιασμα (Blog Game)

                              

                   b9d0fbd1e7b866b8138cdc2f45ac4251.jpg

Παιχνίδι σου λέει ο φίλος Γιάννης στο Ηδύποτόν του. Να κάνεις βουτιά στο χρονοντούλαπο και να ανασύρεις τόσες λεπτομέρειες για μουσική, σφιχταγκάλιασμα, πάρτι. Εμ... δε θέλει αυτό που έμεινε στη μνήμη γιατί ήταν το πρώτο με τον καλό σου. Θέλει το Πρώτο σφιχταγκάλιασμα  και θα πρέπει να ανασύρεις όλες τις λεπτομέρειες.

Λοιπόν Γιάννη μου αφού σε ευχαριστήσω για το κάλεσμα, να σου πω ότι έκανα τη βουτιά μου και επειδή δεν είχα μπουκάλα οξυγόνου ανέσυρα όσες αναμνήσεις μπόρεσα. Μην πάρεις παρουσίες σε όλες τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής. Λείπουν πολλές...

Λοιπόν δεν ήταν καλοκαίρι το πρώτο μου πάρτι. Ήταν στην τελευταία τάξη Λυκείου. Μέσα του χειμώνα.  Ναι, ναι δεν είχα πάει ξανά σε πάρτι και δεν είχα κάνει ποτέ εγώ. Μπαμπάς- Κέρβερος, δεν επέτρεπε ''κακά πράματα'' για τις κόρες του!

Το να δώσει τη συγκατάθεσή του ήταν  ο μυριοστός άθλος  μου. Ξέρω απορείς, και εγώ απορώ γιατί ο Ηρακλής  με τους 12 έμεινε στην μυθιστορία ενώ εγώ όχι!!

Για να δώσει τη συγκατάθεσή του, μεσολάβησε ένα χρονικό διάστημα και όλα τα μέσα παρόντα. Η μαμά με το μέρος μου, η μουρμούρα η δική μου το όπλο μου, η μαμά της φίλης μου που έκανε το πάρτι μεσολάβησε, αλλά κυρίως ο πατέρας της που ήταν ο κολλητός φίλος του δικού μου, από την εποχή του στρατού.

Έδωσε συγκατάθεση με έναν όρο: θα με συνόδευε και θα καθόταν μαζί με το φίλο του στο σπίτι, όχι όχι ευτυχώς όχι στο σαλόνι- πίστα του πάρτι.

Το πρώτο μου λοιπόν πάρτι.

Στο σπίτι της κολλητής μου.

Με πολλούς καλεσμένους νέους, τους περισσότερους τους ήξερα!

Ετοιμάστηκα επιμελώς, με φρόντισα αρκετά και να 'μαι στο σαλόνι να μιλώ με όσους γνώριζα, να με συστήνουν σε άγνωστους νέους και νέες ενώ η μουσική έπαιζε και τα μεζεδάκια είχαν σερβιριστεί.

Η πόρτα προς το υπόλοιπο σπίτι έκλεισε. Είχα το άγχος μου. Κι αν άνοιγε και έμπαινε ο πατέρας μου; Δεν είχα σκοπό να κάνω κάτι βρε, απλά θα γινόμουν ρεζίλι. Κανένας άλλος γονιός δεν ήταν εκεί πλην του δικού μου και της φίλης μου!

Ο χορός ξεκίνησε. Σέικ και σέικ και σέικ. Φυσικά η φίλη μου είχε μεγάλη δισκοθήκη και ο αδελφός της είχε αναλάβει το πικ απ μια και δεν καταδεχόταν τα μικρά, εμάς!! Δυο χρόνια διαφορά ηλικίας και ήμασταν μικρά χαχαχα!!!!  Είχε και μερικούς φίλους καλέσει για παρέα του, έπιναν το ποτό τους ενώ εμείς τα σχολιαρόπαιδα ποντς χωρίς αλκοόλ!

''Χαλάρωσε .Η πόρτα τρίζει θρασύτατα και θα ακούσουμε αν ανοίξει. Και για μένα και για σένα '' είπε η φίλη μου.

Χορεύψαμε αρκετά, θυμάμαι. 

Αλλά στην παρέα των νεαρών φίλων του αδελφού της φίλης μου ήταν και ένας κούκλος. Για μένα ήταν το ωραιότερο παλικάρι που είχα δει. Τα μάτια  του ήταν πράσινα...τα πιο ωραία μάτια που έχω δει έως σήμερα. Ή έτσι θέλει η μνήμη μου να θυμάμαι.

Που λες,  μη νομίζεις ότι δεν χόρευαν και αυτοί. Ο πρασινομάτης μου χόρευε συνεχώς και με άλλη ντάμα αλλά εμένα....   δε μου ζήτησε χορό και έσκαγα!

Πλησίαζαν μεσάνυχτα. 

Θυμάμαι τα φώτα να χαμηλώνουν...ωωω και το πικάπ να παίζει ένα κομμάτι για σφιχταγκάλιασμα. Ένα αργό κομμάτι και  οι κοπέλες -τι κακό και αυτό;- περίμεναν να έλθουν οι ιππότες να τις ζητήσουν να χορέψουν. 

Εγώ δεν ήλπιζα και δεν ήθελα να χορέψω με κανέναν  άλλο.

Αλλά το ''χορεύουμε;'' με έκανε να αναπηδήσω. 

Ναι φυσικά και θα χορέψω με δυο πράσινα μάτια!!!!!!

Οι χτύποι της καρδιάς επιταχύνθηκαν, το θυμάμαι σαν τώρα και θυμάμαι και το ξόρκι μου  '' μην ανοίξει η πόρτα, μην ανοίξει η πόρτα'' μέχρι να βρούμε τα βήματά μας.

Σφιχταγκάλιασμα; Ναι σφιχταγκάλιασμα. Όχι με αυθάδεια, ούτε και με τα σημερινά δεδομένα, αλλά σφιχτή αγκαλιά, τα χέρια του στη μέση μου και εγώ ακουμπούσα επάνω του. Θυμάμαι το άρωμα της κολόνιας του. Νομίζω αν υπάρχει ακόμη και το μυρίσω θα το αναγνωρίσω.

Όλα υπέροχα. Και ο παράδεισος κάπως έτσι θα ήταν.

Μέχρι να σε ενοχλήσει ο Κέρβερος!

Το τρίξιμο της πόρτας με έκανε να τιναχτώ σαν ελατήριο. Και η φίλη μου πήγε τρέχοντας να εμποδίσει  το μπαμπά που έβαλε το κεφάλι εντός .Την είδα να έρχεται κοντά μου και να μου λέει ότι είναι ώρα να φύγω...ότι ο πατέρας μου ήταν ανένδοτος να μείνω λίγο ακόμη.

Σ'ολο το δρόμο άκουγα γκρίνια για εκείνο το μισόφωτο που είδε- εμένα ευτυχώς όχι- να με ρωτά πού καθόμουν ''γιατί σίγουρα δε χόρεψες αυτά τα αίσχη '' και να προσπαθεί να με ψαρέψει χααχχααχαα

Πέρασα καλά, πολύ καλά.

Αυτό ήταν το πρώτο μου σφιχταγκάλιασμα που έκανε την καρδιά μου να χτυπά αλύπητα. (Την άκουγε άραγε);

Τώρα φίλε μου Γιάννη θέλεις, την ώρα που ο πρασινομάτης μου ζητούσε να χορέψουμε, να θυμάμαι τι μουσική έπαιζε; Σιγά μη με ένοιαζε. Μήπως ήθελες να το προσέξω την ώρα του τριξίματος της πόρτας;  Εκεί έπρεπε να με έβλεπες σίγουρα. Ακόμη γελάω όταν σκέφτομαι την ετοιμότητά μου σε τέτοιες περιπτώσεις χαχαααχα

                            0ac9ff7ed5e26688c20ef9a8df719d2b.jpg

Πέρασα καλά άλλη μια φορά που θυμήθηκα αυτό το πάρτι. Ευχαριστώ Γιάννη!

Και προσκεκλημένοι σ'αυτό το πάρτι-εξομολόγηση του Γιάννη μας είναι όλοι οι φίλοι

Για τους τύπους  προσκαλώ:

Βιργινία ....πού είσαι;

Ορέστηηηη έχεις χρόνο ελεύθερο από τα διαβάσματα να συμμετέχεις;

Γιάννη Δ εξαφανίστηκες πάλι; Έλα έχουμε παιχνίδι!!


Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Καλοκαιρινές Ιστορίες: Στο εξοχικό!(blogame)

                               DSC07454.JPG

 Υπάρχουν κάποιες διακοπές που συνηθίζω να κάνω κάθε χρόνο, ακόμη και όταν σταμάτησα τις μικρές αποδράσεις του Ιουλίου σε όποιο μέρος της Ελλάδας μας έβγαζε η όρεξή μας και ο χάρτης!

Διακοπές στο εξοχικό των γονιών μου, που έχω δυο τρία χρόνια να πάω και μου λείπουν....

Που λες ήταν μια χρονιά που  πρωτο δεινοπάθησα με τον καύσωνα. Και όχι μόνον εγώ. Καλά, καύσωνα, πες μου τώρα, πάντα είχαμε; Και απλά δεν τον αισθανόμαστε λόγω ηλικίας ή και συνήθειας; Εγώ πιστεύω ότι σιγά σιγά αρχίσαμε να νοιώθουμε την αφόρητη ζέστη που μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο. Τι λες;

Που λες το εξοχικό είναι κοντά στη θάλασσα. Ζέστη όλη μέρα. Όχι ζέστη, λάβρα.  Και η ημέρα βγαίνει μια χαρά γιατί πας στην παραλία πρωί και απόγευμα, μένεις με το μαγιό στο σπίτι όλες τις άλλες ώρες και επισκέπτεσαι κάθε τρεις και λίγο το ντους. Μια χαρά. Και ευκαιρία ήταν να παίζουμε σαν παιδιά με το λάστιχο του ποτίσματος και να γεμίζουμε νερά τον κόσμο όλο και να πλατσουρίζουμε όλη μέρα.Αλλά το βράδυ τι γίνεται; Πώς κοιμάσαι; 

Να 'χεις και τα κουνούπια να σου επιτίθενται  και εγώ είμαι καλός μεζές γι αυτά.

Εκείνο το βράδυ αποφασίσαμε, όλη η παρέα, να πάρουμε τα παιδιά και να πάμε παραλία. 

                DSC05770.JPG

Περασμένες 10. Να μην μπορεί να κοιμηθεί κανένα παιδί.Και ενώ ήταν ανεκτά το απόγευμα, συνηθίζει εκεί η περιοχή να σου δίνει βραδιές χωρίς ανάσα. Ούτε θρόισμα φύλλου, έτσι για τους τύπους.

Φτάνουμε που λες και με προσοχή περπατούσαμε στην παραλία από άμμο και βότσαλο για  να καθίσουμε κατάχαμα στις ψάθες μας και να πλατσουρίσουμε στα ρηχά, γιατί το φεγγάρι δεν πολυνοιαζόταν να μας φωτίζει το νερό. Πού να κολυμπήσω χωρίς να βλέπω; Στα ρηχά λοιπόν και το νου μας στα παιδιά.

Απορρίψαμε το αριστερό μέρος της παραλίας γιατί υπήρχαν παρέες με φωτιές που έψηναν και δε θέλαμε άλλη φλόγα. Αρκετή νοιώθαμε από τον καύσωνα.

Πήγαμε δεξιά. Διαλέγαμε και σημείο που θα απλωθούμε 7 άνθρωποι με τα παιδιά μαζί. Έτοιμοι; Να εκεί..και εκεί μας είχαν προλάβει. Να πιο κάτω και πιο κάτω υπήρχαν μέχρι καρέκλες και τραπέζια στη θάλασσα. Πάμε παρακάτω. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο βηματισμός μας πάνω στα βότσαλα. Δεν βλέπαμε πια. Έτοιμοι να απλώσουμε τις ψάθες; Κι όμως τα είδα μέσα στη σκοτεινιά τα μάτια του νέου να γυαλίζουν και να μας κοιτάνε άγρια γιατί διακόψαμε το σφιχταγκάλιασμα Εκεί είχε απλωθεί ένα ζευγαράκι και είχε επιδοθεί σε περιπτύξεις...άγριες.

-Τι κάνουν μαμά; Άρχισαν οι ερωτήσεις από την κόρη μου

-Γιατί είναι πάνω στην κοπέλα αυτός; 

-Θα φοβήθηκε η κοπέλα μάτια μου και την προστάτευσε. Τι ήθελα τέτοια δικαιολογία; Να μη θέλουν τα παιδιά να καθίσουν στα σκοτεινά γιατί κάτι θα είναι εκεί που φόβισε την κοπέλα!!

Τελικά βουτήξαμε για να δροσιστούμε προσπαθώντας να ηρεμήσουμε τα παιδιά αλλά δεν κάτσαμε.

Δίδαγμα; Ποτέ με τα παιδιά στην παραλία το βράδυ.

Εκείνη την περίοδο θυμάμαι, πηγαίναμε κάθε μέρα για μπάνιο και κάθε μέρα έβρισκα και ένα χρυσαφικό.

Μη γελάς! Τη μια μέρα βρήκα ανάμεσα στα βότσαλα ένα δαχτυλίδι μικρό ψιλό σαν φιδάκι. Γέλια και χάχανα για το μάτι μου που τραβά ό,τι γυαλίζει.

Μετά δυο ή τρεις μέρες στο δρομάκι για την παραλία βρήκα ένα άλλο δαχτυλίδι αυτήν τη φορά γυναικείο με κόκκινη πέτρα. Ακόμη το έχω. Τα χάχανα έγιναν έκπληξη.

Την τρίτη φορά βρήκα δυο ψιλούς κρίκους σκουλαρίκια και αυτά χρυσά. Τότε με είπαν κ@@οφαρδη!!!Και μου γύρισαν την πλάτη!

Και να μην υπάρχει κανείς για να τα δώσω ή να ρωτήσω αν είναι κάποιου. Από τότε δεν ξαναβρήκα τίποτε. Σνιφ με μάτιασαν!

Αλλά βλέπεις τα πειράγματα δεν είχαν τελειωμό και μια κυρία απο την παρέα μας έχασε στην παραλία το δικο της σκουλαρίκι. Α...πες το στην Άννα να το βρει της είπαν για να με πειράξουν τάχα μου. Ε ναι ναι ναι το βρήκα. Ήταν μπροστά μπροστά εκεί που το κύμα σκάει στην παραλία. Και της το έδωσα!!! Καλά ποτέ στην ζωή μου δεν είδα τόσα μάτια να με κοιτάζουν απορημένα και δεν άκουσα τη σιωπή τόσο έντονα!

Αλλά μέχρι εκεί ήταν!

Πάει και η τύχη μου περίπατο και ο καθένας ξαναβρήκε τη λαλιά του. Σκέψου ότι κάθε μέρα τις επόμενες μέρες με κοιτούσαν πού περπατούσα για να δουν τι θα βρω. Είχε καταντήσει ενοχλητικό.

Που λες, ο καύσωνας πέρασε μετά απο δυο τρεις μέρες. Και ήλθε το θαλασσινό αεράκι να μας χαϊδέψει και νοιώσαμε άνθρωποι. Τότε η γειτονιά αποφάσισε να το γιορτάσουμε. Στο σπίτι ενός γείτονα που έχει πολύ μεγάλη αυλή, στήσαμε τα τραπέζια μια γλυκιά βραδιά, βάλαμε μουσική για χορό και φέραμε ο καθένας στο τραπέζι, ό,τι μαγείρεψε. Κέφι, αστεία, χορός, φαγητό και μπύρα μας κράτησαν μέχρι τα ξημερώματα. Όλη η γειτονιά παρούσα και έτσι κανείς δεν παραπονέθηκε για φασαρία.

Η γειτονιά μας το συνήθιζε αυτό. Να γιορτάζουμε δηλ κάθε φορά  όλοι μαζί με αφορμή κάτι απλό ή και χωρίς αιτία.

Αλλά όλα αυτά προ Μνημονίων. 

           1696142mmv1isb7ob.gif

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στην πρόσκληση της Μάνιας  στο Καληνύχτα της στο παιχνίδι της γειτονιάς μας. Ξεκίνησε ο Γιάννη μας στο Ηδύποτόν του και συνεχίζουν οι συμμετοχές.

Βιργινία σε προσκαλώ στο παιχνίδι μας

Ολυμπία επίσης είσαι προσκεκλημένη

Και όσοι δεν έχουν ήδη παίξει ας μετέχουν θα χαρούμε πολύ. Ελπίζω οι προσκλήσεις να μην αφορούν ήδη άτομα που δεν πήρα είδηση ότι έχουν παίξει. Δεν πειράζει δεν είμαι και πολύ συνεπής να ανοίγω τα πορτοπαράθυρα μου σ' αυτήν τη γειτονιά. 

Να πω και κάτι; Ας γράψει ο καθένας όσες ιστορίες καλοκαιρινές θέλει. Έτσι δεν είναι Γιάννη


Profile

anouli ANOULI F.
ΑΘΗΝΑ
Το προφίλ μου

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

Ημερολόγιο

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Αρχείο

κλικ εδώ !

Powered by pathfinder blogs